Privacy Policy politicamentecorretto.com - Η πίκρα σήμερα

Sezioni

Archivio

Lu Ma Me Gi Ve Sa Do
123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031

Bollettino

Iscriviti alla newsletter: (Settimanale)


  • email Invia un' e-mail ad un amico
  • print Versione stampabile
  • Add to your del.icio.us del.icio.us
  • Digg this story Digg this



Data ed ora di accesso alla pagina
-

  • email Invia un' e-mail ad un amico
  • print Versione stampabile
  • Add to your del.icio.us del.icio.us
  • Digg this story Digg this

Η πίκρα σήμερα

Dimensione caratteri Decrease font Enlarge font
image

 

 

 

 

 

 

 

Η γενιά που έζησε τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, σιγά σιγά σβήνει. Σήμερα, τα μόνα μνημεία που απομένουν στους σημερινούς σαραντάρηδες είναι μόνο οι αναμνήσεις κάποιων αφηγήσεων. Ο παππούς και η γιαγιά, με χαρακιές στην καρδιά και στο πρόσωπο, με μηδενικά εφόδια και ανύπαρκτη μόρφωση, κατάφεραν κάτι πολύ δύσκολο για τα σημερινά δεδομένα: θάψανε βαθιά μέσα τους την πίκρα που έζησαν. Και το έκαναν όσο πιο αθόρυβα γινόταν, ενώ εμείς αποκοιμιόμασταν στη ζεστή τους αγκαλιά.


Όταν μεγαλώσαμε και αρχίσαμε να κατανοούμε τον κόσμο καλύτερα, κάποιοι από εμάς κοίταξαν πιο προσεκτικά τα μάτια του παππού και της γιαγιάς πίσω απ’ τα χοντρά γυαλιά τους. Μόνο τότε μπορέσαμε να διακρίνουμε αχνά εκείνη την πίκρα που δεν μπόρεσαν ποτέ να ξεφορτωθούν, καλά κρυμμένη κάτω απ’ τα χάδια τους, τα τραγούδια τους, το ζεστό σπιτικό φαγητό της Κυριακής.


Την πίκρα τους αυτή όμως, δεν μπορέσαμε να την καταλάβουμε. Ούτε να τη νιώσουμε. Μπορέσαμε μόνο να γίνουμε μάρτυρες της ύπαρξής της και, με ένα ανταποδοτικό  (γιατί μόνο τέτοιο, δυστυχώς, είναι) χάδι μας, να την διώξουμε προσωρινά. Κάθε φορά που φεύγαμε απ’ το δωμάτιο, η πίκρα αυτή επέστρεφε άμεσα και ξανάκλεβε το κομμάτι που θεωρούσε ότι της ανήκε στην καρδιά των ανθρώπων αυτών.


Η δική μας πίκρα είναι πολύ αλλιώτικη απ’ τη δική τους. Είναι πιο θορυβώδης, πιο ανακοινώσιμη, πιο υλική.  Το κόστος της είναι μετρήσιμο και τα χαρακτηριστικά της μπορούν να περιγραφούν, να καταγραφούν, να αναλυθούν στατιστικά. Αυτά που μας πικραίνουν σήμερα είναι πολυσύνθετα. Είναι, μάλιστα, δομημένα με τέτοιο τρόπο που κάνουν σχεδόν αδύνατη την κατανόησή τους, πόσω δε μάλλον την όποια αντίδραση. Μολαταύτα, έστω κι αν οφείλεται σε άλλους λόγους αυτή τη φορά, και πάλι αδυνατούμε να καταλάβουμε την πίκρα. Μπορούμε μόνο να τη νιώσουμε, αλλά και αυτό υπό έναν όρο: να είναι δική μας.


Χάριν ειλικρίνειας, οφείλουμε πλέον να παραδεχτούμε στον εαυτό μας την αλήθεια: έχουμε χάσει την ικανότητά μας ν’ αντιλαμβανόμαστε και να νιώθουμε την πίκρα.


Η πίκρα όμως (όπως εξάλλου και ο σωματικός πόνος), έχει ένα βασικό λόγο ύπαρξης: είναι εκεί για να μας πει πως κάτι δεν λειτουργεί σωστά, κάτι πρέπει ν’ αλλάξουμε, κάτι δε συμφωνεί με τη φυσική τάξη των πραγμάτων. Τελικά, είναι εκεί για να μας δώσει ένα ξεκάθαρο σημάδι ότι κάτι είναι, απλά, λάθος.


Έχοντας χάσει την ικανότητά μας ν’ αντιλαμβανόμαστε και να νιώθουμε την πίκρα, χάσαμε τελικά την ικανότητά μας ν’ αναγνωρίζουμε, και άρα ν’ αντιδρούμε, στο λάθος.

Και, ενώ η ανθρώπινη φύση είναι εκ προοιμίου αγνή, όταν χάνει την ικανότητά της ν’ αναγνωρίζει το λάθος, τότε αυτομάτως το αποδέχεται ως σωστό. Που σημαίνει ότι, είτε αδιαφορεί γι’ αυτό, είτε το εφαρμόζει και το προάγει, διαιωνίζοντας έτσι την πίκρα.

Αν ανοίξουμε την τηλεόρασή μας απόψε, θα δούμε αυτό που έλεγε τραγουδιστά πριν πολλά χρόνια ο Μάνος Χατζηδάκις: “Η πίκρα σήμερα, δεν έχει σύνορα”.

Ελάχιστοι πια καταλαβαίνουν πως η τηλεόρασή τους είναι απλά ένας καθρέφτης.

 

https://www.youtube.com/watch?v=jHdUa-NIB58

ΦΩΤΟ: Sir Peter Paul Rubens - El rapto de Europa

Invia commento comment Commenti (0 inviato)